Op die vier jaar gevangenschap verloor hij de helft van zijn lichaamsgewicht.

Hij ligt op zijn rug op het bed en kijkt naar de vale zoldering die snakt naar nieuwe verf. Hij kent er intussen elke millimeter van. Soms overvalt hem het gevoel dat de zoldering naar beneden dondert en hem zal verpletteren. Dan knijpt hij krampachtig de ogen toe. Maar hij beweegt niet. Hij is veel te bang om te breken. En breken is juist wat hij niet wil doen. (meer…)

Onze gezondheidszorg in 2020: minder systeem, meer mens

Zeven jaar geleden projecteerde ik een groot vraagteken op het scherm in het auditorium van het UZ Brussel: ‘Bestaan wij nog in 2020?’. Een paar medewerkers verslikten zich mogelijk in het broodje dat werd aangeboden tijdens de middagsessies over het Toekomstplan van het ziekenhuis. Mijn verhaal van het Toekomstplan toen was een wake up call. Alles is vandaag immers volatiel.
(meer…)

Gelijke rechten in de gezondheidszorg

Mijn recent verschenen boek (“‘Anoniem’ is een vrouw”) handelt niet over ongelijke rechten in de openbare gezondheid. Verscheidene groepen in de samenleving maken echter gewag van slechte ervaringen in zake zorgverstrekking. Dit betreft onder meer jongeren, vrouwen, andersgelovigen, LGBTs, mensen van verschillende etniciteit en personen met chronische aandoeningen. In wat volgt beperk ik mij tot het in een notendop vermelden van ongelijkheden in de verstrekking van gezondheidszorg aan vrouwen en – in mindere mate – aan het andere geslacht.

(meer…)

Alle aspecten van ziek zijn, zijn belangrijk

Vanuit Leiden, waar van 16 tot 18 september een conferentie van de ‘International Association for Communication in Healthcare’/EACH plaatsgreep, reed ik terug richting UZ Brussel met een bijkomend inzicht. Twee Deense onderzoekers en lesgevers hadden er toegelicht hoe ze eerstejaarsgeneeskundestudenten (een waardevol scrabblewoord) confronteerden met hoe een patiënt een ernstige ziekte beleeft. (meer…)

De wet mag patiënten met milde dementie niet aanzetten tot versnelde euthanasie!

Verleden week zag ik Renée op raadpleging. Zij is een vrouw van 64 die recent te horen kreeg dat ze lijdt aan de ziekte van Alzheimer. Renée vertelde mij dat ze zich ernstige zorgen maakt over hoe de toekomst er voor haar zou uitzien nu ze dementie heeft: hoe afhankelijk zou ze worden van haar omgeving voor simpele dingen zoals zich wassen, aankleden en eten. Maar nog erger: zou ze dezelfde pijn en ellende moeten ondergaan als haar vader op zijn levenseinde? Renée uitte daarbij haar duidelijke wens om te kiezen voor euthanasie. Ze kan daarvoor een wilsverklaring euthanasie opstellen, maar of die ook uitgevoerd zal worden, dat kan ik haar onder de huidige wetgeving niet beloven. Voor Renée en andere mensen in haar situatie trek ik aan de alarmbel. (meer…)

“We moeten terug naar de essentie of ons gezondheidszorgsysteem wordt zelf erg ziek.”

“Kijk”, zegt Rin, “ik doe mijn werk nog altijd zeer graag. Ik houd ervan om voor patiënten en verpleegkundigen problemen op te lossen en elke keer als mij dat lukt, voel ik mij goed. Als ik aan verpleegkunde-sollicitanten vraag waarom ze voor het beroep kiezen, hoor ik heel vaak hetzelfde: ‘dat zit in mij, ik wil met mensen omgaan, ik help graag’. Maar vandaag kom ik overal in de zorg steeds meer verpleegkundigen tegen die bezorgd zijn om o.a. de grote werkdruk. Aan de oorzaken van een dreigende ontgoocheling moet echt iets gebeuren. Zo niet komen we in een situatie terecht dat ik zelf als verpleegkundige nooit in welk ziekenhuis dan ook zou willen liggen”. (meer…)