Alle aspecten van ziek zijn, zijn belangrijk

Vanuit Leiden, waar van 16 tot 18 september een conferentie van de ‘International Association for Communication in Healthcare’/EACH plaatsgreep, reed ik terug richting UZ Brussel met een bijkomend inzicht. Twee Deense onderzoekers en lesgevers hadden er toegelicht hoe ze eerstejaarsgeneeskundestudenten (een waardevol scrabblewoord) confronteerden met hoe een patiënt een ernstige ziekte beleeft. (meer…)

De wet mag patiënten met milde dementie niet aanzetten tot versnelde euthanasie!

Verleden week zag ik Renée op raadpleging. Zij is een vrouw van 64 die recent te horen kreeg dat ze lijdt aan de ziekte van Alzheimer. Renée vertelde mij dat ze zich ernstige zorgen maakt over hoe de toekomst er voor haar zou uitzien nu ze dementie heeft: hoe afhankelijk zou ze worden van haar omgeving voor simpele dingen zoals zich wassen, aankleden en eten. Maar nog erger: zou ze dezelfde pijn en ellende moeten ondergaan als haar vader op zijn levenseinde? Renée uitte daarbij haar duidelijke wens om te kiezen voor euthanasie. Ze kan daarvoor een wilsverklaring euthanasie opstellen, maar of die ook uitgevoerd zal worden, dat kan ik haar onder de huidige wetgeving niet beloven. Voor Renée en andere mensen in haar situatie trek ik aan de alarmbel. (meer…)

“We moeten terug naar de essentie of ons gezondheidszorgsysteem wordt zelf erg ziek.”

“Kijk”, zegt Rin, “ik doe mijn werk nog altijd zeer graag. Ik houd ervan om voor patiënten en verpleegkundigen problemen op te lossen en elke keer als mij dat lukt, voel ik mij goed. Als ik aan verpleegkunde-sollicitanten vraag waarom ze voor het beroep kiezen, hoor ik heel vaak hetzelfde: ‘dat zit in mij, ik wil met mensen omgaan, ik help graag’. Maar vandaag kom ik overal in de zorg steeds meer verpleegkundigen tegen die bezorgd zijn om o.a. de grote werkdruk. Aan de oorzaken van een dreigende ontgoocheling moet echt iets gebeuren. Zo niet komen we in een situatie terecht dat ik zelf als verpleegkundige nooit in welk ziekenhuis dan ook zou willen liggen”. (meer…)

Patiëntenrechten zouden niet nodig moeten zijn.

N.a.v. de Europese dag van de Patiëntenrechten

De vraag vanwege burgers om participatie en echt betrokken beleidsmakers spat van het tv-scherm. Ik word niet vrolijk van de klimaatbetogers of demonstraties van gele hesjes, noch van een minister die aftreedt. Dit lijkt mij allemaal de illustratie dat mensen onvoldoende naar elkaar luisteren. Dat, denk ik, hoort een ‘samen-leving te zijn’: we hebben begrip voor elkaars perspectief en trachten samen te doen wat voor elkeen het beste is. Daar lijken we nog lang niet te zijn. (meer…)

“Ik heb steeds meer behoefte aan een time-out”

Ik heb dit geschreven in de donkerste periode van het jaar. Mijn hoofd zit nog vol gestapeld politiek geredetwist dat steeds verder afdrijft van de dagelijkse beslommeringen van de burgers. Aan tafel met familie komen de traditionele eindejaarsvragen opnieuw boven. Hoe blik je terug op het voorbije jaar en hoe kijk je vooruit naar 2019? Daar denk ik over na in mijn werkkamer achter mijn pc terwijl buiten de nacht doet alsof het gesneeuwd heeft.

(meer…)

Emoties zeggen meer dan cijfers

Hoeveel verdienen arts-specialisten? Het bleek de afgelopen weken een thema voor debat. Hun lonen werden gepubliceerd en volop vergeleken. Het debat gaat over geld, over harde cijfers. Wie verdient het minst, het meest, en is dat nu teveel of te weinig? Wel, ik ben niet beschaamd om wat ik verdien. Uiteraard verdienen er collegae meer dan mij, en sommige ook minder. Maar geld is niet mijn grote drijfveer; als dat het geval was, dan zou ik ook niet in loondienst van een universitair ziekenhuis werken. Dat het een slechtbetaalde job is, zal ik nooit beweren. Waar echter weinig over gesproken wordt, is de keerzijde van de medaille.

(meer…)