“Hoeveel menselijke slachtoffers moeten er vallen vooraleer het politiek eigenbelang plaats maakt voor het belang van de zorg aan de patiënt?”

Ongelofelijk! Het zal al meer dan een jaar geleden zijn dat ik heel expliciet de bevoegdheidsverdeling in de zorg aankaartte als een hindernis tot efficiëntie. Met een knipoog vroeg ik mij af of er in ons land nu in totaal 8 of 9 ministers bevoegd waren voor welzijn en gezondheid. Het verbazende was dat daar redelijk ernstig werd op gereageerd, niemand bleek precies te weten hoeveel het er waren. Gaandeweg kwam men na allerhande berekeningen uit bij 9 en gaandeweg durfden nog meer spelers in de zorg openlijk de opgesplitste gezondheidszorg als een ernstig obstakel identificeren. De voorbije coronamaanden werd dat nog eens pijnlijk duidelijk en nog meer stemmen deelden mijn mening dat zorg en welzijn vooral geïntegreerd moesten zijn opdat er één consequent beleid mogelijk zou worden. Al snel werd het een ideologisch-politieke en communautaire discussie waardoor we er natuurlijk nooit uit zouden geraken. Ik vroeg mij als observator van al dat politiek gekissebis doorlopend af of het eigenlijk nog om de patiënt draaide. Maar ik dacht, een voluntarist zijnde, dat de wijsheid het toch wel zou winnen. Immers, corona had ons de ogen geopend voor een essentieel pijnpunt. En wat geschiedde?

“Ik viel van mijn bureaustoel, of toch bijna”.

Op mijn bureau in het ziekenhuis dwarrelen met één dag verschil twee bevragingen binnen. De ene komt van het federaal niveau. De directeurs, hoofdartsen, verpleegkundige directeurs en noodplancoördinatoren van de algemene en universitaire ziekenhuizen, de psychiatrische ziekenhuizen en de revalidatieziekenhuizen worden in een eerste bevraging verzocht op een bondige, samenvattende manier in maximaal 2.000 lettertekens op vijf vragen een antwoord te formuleren. Antwoorden kan digitaal en moet gebeuren vóor 13 juli. Doel: “een eerste evaluatie van de vorm, opbouw en werking van het ziekenhuisnoodplan” en een “aanzet binnen een bredere evaluatie van de risicocyclus”.

Een dag later ontvang ik van een Vlaamse zorgkoepelorganisatie het verzoek aan de algemene directie, de hoofdarts, de verpleegkundig directeur, de kwaliteitscoördinator, de communicatieverantwoordelijke, de preventieadviseur en de ziekenhuishygiënist om vóór 15 augustus ‘lessons identified’ te helpen in kaart brengen. Ik bespaar u de technische details, want daar zou u hoofdpijn van krijgen, maar we worden verzocht om een Excel-formulier in te vullen in vier kolommen en 17 hoofdstukjes bestaande uit in totaal 75 puntjes. Ik schat dat dit van mijn voltallig directiecomité en andere betrokken verantwoordelijken nog veel meer dan een lange dag studiewerk vraagt.

Ik viel van mijn bureaustoel, of toch bijna. Natuurlijk ben ik niet tegen een evaluatie om lessen te trekken, integendeel, dat moet je doen. Je kan er ook best snel aan beginnen. Maar we hebben nog maar pas nogmaals het inzicht aan den lijve ervaren dat de bevoegdheidsverdeling in de zorgsector nefast is, en we krijgen van twee verschillende beleidsniveaus twee totaal uiteenlopende vragenlijsten. Is het dan echt onmogelijk om zelfs dit te coördineren opdat we niet aan verschillende niveaus op verschillende manieren hetzelfde zouden moeten vertellen?

Op zo een moment vraag ik mij echt af: als de coronacrisis daartoe al niet volstond, welke ramp moet er dan gebeuren en hoeveel menselijke slachtoffers moeten er vallen vooraleer het politiek eigenbelang plaats maakt voor het belang van de zorg aan de patiënt?

Nog duidelijker kan ik het toch niet meer zeggen!

Elk blogbericht op ‘UZ Brussel blogt’ weerspiegelt enkel de mening van de respectievelijke auteur.

Over

Prof. dr. Marc Noppen is sinds 2006 CEO van het UZ Brussel. Marc is pneumoloog en behaalde zijn doctoraat aan de VUB in 1996. Hij volgde uiteenlopende bijkomende opleidingen waaronder Farmaco-Economie en Ziekenhuismanagement en is gastprofessor aan verscheidene buitenlandse instellingen. Twittert als @MarcNoppen.

1 reactie op ““Hoeveel menselijke slachtoffers moeten er vallen vooraleer het politiek eigenbelang plaats maakt voor het belang van de zorg aan de patiënt?””

  1. Meysmans Kurt

    Beste Prof. dr. Marc Noppen, wat u aanhaalt is bij vele burgers in dit land reeds bekend en dit reeds meer dan 40-50 jaar. Door de jaren heen is de politieke LP, al wordt hij gedraaid op 33 of 45 toeren, niet meer grijsgedraaid maar doorzichtig. We kunnen de politieke “evergreens” voorspellen want het ligt er ondertussen na jaren van tribalisme, nepotisme, favoritisme, clientisme en de nodige blunders & schandalen schaamteloos en vingerdik op waar het om gaat. Politieke macht en eigen roem en glorie….dat ondertussen niet meer te klasseren is als een veralgemening maar bijna als een wetenschappelijk feit..

    Een West-Vlaamse professor Marketing genaamd Rudy Moenaert heeft het een tijdje terug mooi verwoord: ‘Onze politici houden meer van hun ideologie dan van hun medemens.’ Het is ondermeer de reden dat de politieke geloofwaardigheid na zo veel jaren ver onder de nul vector ligt. Gevolg, en dat was in deze problematiek niet onbelangrijk, er straalt ook geen zeggingskracht meer vanuit. Zeker als de burger nog eens een mondmaskersage te verwerken krijgt en we bovenop de 9 Ministers van Volksgezondheid nog eens 5 Ministers van Mondzorg worden gecreëerd. Ergens houdt het op. Al is het een Belgische politieke ziekte dat men denkt problemen op te lossen met meer instanties en instellingen in het leven te roepen. België is het paradijs van het staatsrecht ondertussen.

    In dat opzicht vind ik dat mensen in uw positie veel te lang het dipolmatische pad hebben bewandeld. Waarschijnlijk met de beste bedoelingen maar houdt het dan ergens niet op? Daarmee bedoel ik niet dat u ‘het kot moet afbreken’. Maar de eerste betoging van “de witte woede” is van 1989. In de 31 jaar die verstreken zijn, zijn er nog 8 tot 10 betogingen gevolgd zonder resultaat. Integendeel zelfs. Het moet toch ondertussen duidelijk zijn denk ik dan? Ik zal het zeggen zoals mijn grootvader zaliger het zei: “politici zijn als duiven, voor de verkiezingen eten ze uit uw hand…erna schijten ze op uw kop.”

    Had men dan de stoute schoenen niet sneller moeten aantrekken? U moet gans dat politiek bestel nemen op hun zwakste punt en dat is hun electoraal belang. Noem in de problematiek met naam en toenaam ipv te zalven tegen beter weten in. Ik ben er 100% zeker van dat de burger u op handen zal dragen en zal zeggen: “eindelijk eens iemand die het durft zeggen.”

    Veel succes en bedankt voor alles

    Beantwoorden

Reageer op Meysmans Kurt

Je kan deze tags gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>