Alle aspecten van ziek zijn, zijn belangrijk

Vanuit Leiden, waar van 16 tot 18 september een conferentie van de ‘International Association for Communication in Healthcare’/EACH plaatsgreep, reed ik terug richting UZ Brussel met een bijkomend inzicht. Twee Deense onderzoekers en lesgevers hadden er toegelicht hoe ze eerstejaarsgeneeskundestudenten (een waardevol scrabblewoord) confronteerden met hoe een patiënt een ernstige ziekte beleeft. Dat doen ze in een proces waarbij vijf studenten kennis moeten maken met een patiënt thuis. Daarna moeten ze hem of haar begeleiden naar het universiteitsauditorium waar hij of zij nogmaals getuigenis aflegt en vervolgens wordt bevraagd door andere studenten. Ik zag op video de pakkende getuigenis van een man van middelbare leeftijd die vertelt hoe het voor hem als kind was om aan alcohol verslaafde ouders te hebben. Via het ganse proces krijgen de studenten in het prille begin van hun opleiding een inkijk op alle mogelijke aspecten van ernstig ziek zijn. Blijkbaar is het nodig om speciale en intensieve opleidingen op te zetten om te voorkomen dat de studenten bij het opbouwen van hun professionele identiteit de patiënt uit het oog zouden verliezen.

“De pakkende getuigenis van een man die vertelt hoe het voor hem als kind was om aan alcohol verslaafde ouders te hebben”

Het doet mij stilstaan bij wat eerder onderzoek al aantoonde: in de loop van hun studie zou het empatisch vermogen van geneeskundestudenten afnemen door de focus op training en de meer bio-medische en technische aspecten van hun opleiding. Ook zouden studenten zich spiegelen aan het gedrag van gezaghebbende slechte voorbeelden. Het is net op die vaststelling dat de twee Deense onderzoekers en lesgevers een antwoord proberen te geven: de focus moet liggen op de patiënt in zijn totaliteit.

Dit inzicht is niet vrijblijvend. Om een patiënt te genezen of de beste zorg aan te kunnen bieden, heeft een arts ook de patiënt nodig. Moet hij of zij de patiënt begrijpen en inzicht hebben in diens context en perspectief. Door hun holistische benadering en het feit dat ze doorgaans werkzaam zijn in de leefgemeenschap van hun patiënten, is dit voor huisartsen meer vanzelfsprekend dan voor specialisten. Maar het is daarom voor die laatsten niet minder belangrijk.

Evenmin is het een vrije keuze. Het heeft geen zin om zorg te verlenen tegen de wil van de patiënt in. Doorgaans werkt dat niet. Dat verhoogt enkel de kans op therapieontrouw en ontevreden patiënten. Een zorgverlener moet zijn patiënt mee hebben.

Niet voor niets is het woord ‘samen’ een belangrijk woord in mijn boek rond Patient Empowerment en van de VZW Patient Empowerment die zopas werd gelanceerd. Wat voor mij evident is, zo begreep ik in Leiden, is het voor studenten geneeskunde en dus de toekomstige artsen blijkbaar niet altijd.

Elk blogbericht op ‘UZ Brussel blogt’ weerspiegelt enkel de mening van de respectievelijke auteur.

Over

Edgard Eeckman is manager dienst communicatie van het UZ Brussel. Hij is wetenschappelijk medewerker van ‘Research center for Culture, Emancipation, Media and Society’ (CEMESO) - VUB en doctor in de media- en communicatiestudies. Hij doctoreerde over Dr. Google, macht in de relatie patiënt-zorgverlener en ‘patient empowerment’. Alles daarover op www.edgardeeckman.be. Je kan hem ook volgen op Twitter (@eeckman).


Er zijn geen reacties.

Reageer

Je kan deze tags gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>