“Hoeveel menselijke slachtoffers moeten er vallen vooraleer het politiek eigenbelang plaats maakt voor het belang van de zorg aan de patiënt?”

Ongelofelijk! Het zal al meer dan een jaar geleden zijn dat ik heel expliciet de bevoegdheidsverdeling in de zorg aankaartte als een hindernis tot efficiëntie. Met een knipoog vroeg ik mij af of er in ons land nu in totaal 8 of 9 ministers bevoegd waren voor welzijn en gezondheid. Het verbazende was dat daar redelijk ernstig werd op gereageerd, niemand bleek precies te weten hoeveel het er waren. Gaandeweg kwam men na allerhande berekeningen uit bij 9 en gaandeweg durfden nog meer spelers in de zorg openlijk de opgesplitste gezondheidszorg als een ernstig obstakel identificeren. De voorbije coronamaanden werd dat nog eens pijnlijk duidelijk en nog meer stemmen deelden mijn mening dat zorg en welzijn vooral geïntegreerd moesten zijn opdat er één consequent beleid mogelijk zou worden. Al snel werd het een ideologisch-politieke en communautaire discussie waardoor we er natuurlijk nooit uit zouden geraken. (meer…)

”Er is moedig leiderschap nodig”

We kunnen terugblikken op woelige weken, die zowel hoopvol als frustrerend waren. Hoopvol door de inzet, solidariteit en flexibiliteit van zoveel mensen om samen het coronavirus te bestrijden. Frustrerend ook, omdat het tekort in de zorg nu echt schrijnend duidelijk werd. “Kom uit uw kot, maar niet te zot!” klinkt het nu voor de burger, maar voor de beleidsmakers mag het eerder klinken als “Kom uit uw koterij en doe eens zot!” Om de toekomstige crisissen beter aan te pakken, is moedig leiderschap nodig. (meer…)

Op die vier jaar gevangenschap verloor hij de helft van zijn lichaamsgewicht.

Hij ligt op zijn rug op het bed en kijkt naar de vale zoldering die snakt naar nieuwe verf. Hij kent er intussen elke millimeter van. Soms overvalt hem het gevoel dat de zoldering naar beneden dondert en hem zal verpletteren. Dan knijpt hij krampachtig de ogen toe. Maar hij beweegt niet. Hij is veel te bang om te breken. En breken is juist wat hij niet wil doen. (meer…)

Onze gezondheidszorg in 2020: minder systeem, meer mens

Zeven jaar geleden projecteerde ik een groot vraagteken op het scherm in het auditorium van het UZ Brussel: ‘Bestaan wij nog in 2020?’. Een paar medewerkers verslikten zich mogelijk in het broodje dat werd aangeboden tijdens de middagsessies over het Toekomstplan van het ziekenhuis. Mijn verhaal van het Toekomstplan toen was een wake up call. Alles is vandaag immers volatiel.
(meer…)

Gelijke rechten in de gezondheidszorg

Mijn recent verschenen boek (“‘Anoniem’ is een vrouw”) handelt niet over ongelijke rechten in de openbare gezondheid. Verscheidene groepen in de samenleving maken echter gewag van slechte ervaringen in zake zorgverstrekking. Dit betreft onder meer jongeren, vrouwen, andersgelovigen, LGBTs, mensen van verschillende etniciteit en personen met chronische aandoeningen. In wat volgt beperk ik mij tot het in een notendop vermelden van ongelijkheden in de verstrekking van gezondheidszorg aan vrouwen en – in mindere mate – aan het andere geslacht.

(meer…)

Alle aspecten van ziek zijn, zijn belangrijk

Vanuit Leiden, waar van 16 tot 18 september een conferentie van de ‘International Association for Communication in Healthcare’/EACH plaatsgreep, reed ik terug richting UZ Brussel met een bijkomend inzicht. Twee Deense onderzoekers en lesgevers hadden er toegelicht hoe ze eerstejaarsgeneeskundestudenten (een waardevol scrabblewoord) confronteerden met hoe een patiënt een ernstige ziekte beleeft. (meer…)

De wet mag patiënten met milde dementie niet aanzetten tot versnelde euthanasie!

Verleden week zag ik Renée op raadpleging. Zij is een vrouw van 64 die recent te horen kreeg dat ze lijdt aan de ziekte van Alzheimer. Renée vertelde mij dat ze zich ernstige zorgen maakt over hoe de toekomst er voor haar zou uitzien nu ze dementie heeft: hoe afhankelijk zou ze worden van haar omgeving voor simpele dingen zoals zich wassen, aankleden en eten. Maar nog erger: zou ze dezelfde pijn en ellende moeten ondergaan als haar vader op zijn levenseinde? Renée uitte daarbij haar duidelijke wens om te kiezen voor euthanasie. Ze kan daarvoor een wilsverklaring euthanasie opstellen, maar of die ook uitgevoerd zal worden, dat kan ik haar onder de huidige wetgeving niet beloven. Voor Renée en andere mensen in haar situatie trek ik aan de alarmbel. (meer…)

“We moeten terug naar de essentie of ons gezondheidszorgsysteem wordt zelf erg ziek.”

“Kijk”, zegt Rin, “ik doe mijn werk nog altijd zeer graag. Ik houd ervan om voor patiënten en verpleegkundigen problemen op te lossen en elke keer als mij dat lukt, voel ik mij goed. Als ik aan verpleegkunde-sollicitanten vraag waarom ze voor het beroep kiezen, hoor ik heel vaak hetzelfde: ‘dat zit in mij, ik wil met mensen omgaan, ik help graag’. Maar vandaag kom ik overal in de zorg steeds meer verpleegkundigen tegen die bezorgd zijn om o.a. de grote werkdruk. Aan de oorzaken van een dreigende ontgoocheling moet echt iets gebeuren. Zo niet komen we in een situatie terecht dat ik zelf als verpleegkundige nooit in welk ziekenhuis dan ook zou willen liggen”. (meer…)