Op die vier jaar gevangenschap verloor hij de helft van zijn lichaamsgewicht.

Hij ligt op zijn rug op het bed en kijkt naar de vale zoldering die snakt naar nieuwe verf. Hij kent er intussen elke millimeter van. Soms overvalt hem het gevoel dat de zoldering naar beneden dondert en hem zal verpletteren. Dan knijpt hij krampachtig de ogen toe. Maar hij beweegt niet. Hij is veel te bang om te breken. En breken is juist wat hij niet wil doen.

Al zouden ze dat wel willen. Zoals onlangs, toen ze hem blinddoekten en nog maar eens probeerden hem een bekentenis te laten ondertekenen. Ze dreigden er opnieuw mee de doodstraf uit te voeren. Op die vier jaar gevangenschap verloor hij 40kg, de helft van zijn lichaamsgewicht. Het maakte hem tot een schim van zichzelf.

Ze zijn met 5 in die kleine ruimte, elk in een eigen cel op een ijzerkoud bed. Op een plank staan enkele boeken die er even slecht uitzien als hijzelf. Hij heeft ze al zo vaak gelezen dat hij ze tot in de details zou kunnen navertellen als zijn geheugen hem niet soms in de steek liet. Als arts kent hij de gevolgen van de combinatie van psychische stress en ondervoeding. Hij weet dat zijn botten elke dag brozer worden door gebrek aan beweging. Nooit werd op zijn vraag voor medische zorg ingegaan. Die zorg heeft hij nochtans echt nodig, onder andere voor dat linkeroog waarmee hij steeds minder ziet, de onverklaarde huiduitslag en de slepende pijn aan zijn maag en darmen, maar vooral voor de haperende witte bloedcellen in zijn aders. Die laatste vaststelling hield hij over van zijn spoedoperatie voor een ingeklemde liesbreuk, de enige keer in vier jaar dat hij de Evin-gevangenis even verliet. Hij werd in dat ziekenhuis na de ingreep wakker met armen en benen in boeien en aan het bed gekluisterd. Omdat hij zo nauwelijks kon bewegen om aan de pijn te ontsnappen, smeekte hij om weer snel naar zijn cel terug te kunnen, vrij van die boeien, en zo werd hij te vroeg ontslagen en bijna onmiddellijk terug overgebracht naar de gevangenis.

Om de 40 seconden wordt het gesprek onderbroken met de boodschap dat er wordt meegeluisterd.

Misschien kan hij straks genoeg kracht verzamelen om nog eens naar zijn vrouw te telefoneren die samen met de kinderen in Zweden is. Zij is vrijwel zijn enige contact met de wereld buiten de gevangenis. Hij blijft haar nu en dan bellen (hij mag zelf niet opgebeld worden), ook al heeft hij al een tijdje eigenlijk niets meer te vertellen – elke dag is gelijk – en ontbreekt hem vaak de kracht. Zij vertelt hem dan over de kinderen en soms beschrijft ze hoe in Brussel voor hem is betoogd. Hij voelt zich te leeg en moedeloos om daar enthousiast van te worden, maar het volstaat wel om zijn weerstand te onderhouden. Het zijn telkens weer verhullende gesprekken: om de 40 seconden wordt het gesprek onderbroken met de mechanische boodschap dat er wordt meegeluisterd en dat alles wordt opgenomen. Gelukkig verstaat één van de mannen die toezicht houdt noch Engels noch moeilijke woorden. Het is dankzij zijn vrouw dat hij weet dat er weer een jaar voorbij is, want zelf is hij de tel kwijt.

Onder waakzame begeleiding strompelt hij dan terug naar zijn cel, bang om zijn evenwicht te verliezen. Ze zouden waarschijnlijk niets liever hebben dan dat hij valt en zijn nek breekt. Veel mensen zullen het nieuwe jaar vieren, denkt Ahmadreza, met diepe ademhaling. Het is niet erg dat ze nu niet aan mij denken. Als ze mij maar niet vergeten.

De Zweeds-Iraanse VUB-gastdocent en rampenarts Ahmadreza Djalali zit nu al bijna vier jaar vast in de Evin-gevangenis in Teheran. Hij werd in 2016 tijdens een werkbezoek in Iran gearresteerd en beschuldigd van spionage. Op 21 oktober 2017 werd hij ter dood veroordeeld na een proces dat volgens de VN-waarnemers niet volgens de internationale regels is verlopen. Hij zou ook gefolterd zijn tot hij valse bekentenissen aflegde. Hij weet niet wat hem vandaag te wachten staat. Op basis van de beschikbare informatie heeft Edgard Eeckman getracht een realistisch beeld te schetsen van zijn situatie.

 

Elk blogbericht op ‘UZ Brussel blogt’ weerspiegelt enkel de mening van de respectievelijke auteur.

Over

Edgard Eeckman is manager dienst communicatie van het UZ Brussel. Hij is wetenschappelijk medewerker van ‘Research center for Culture, Emancipation, Media and Society’ (CEMESO) - VUB en doctor in de media- en communicatiestudies. Hij doctoreerde over Dr. Google, macht in de relatie patiënt-zorgverlener en ‘patient empowerment’. Alles daarover op www.edgardeeckman.be. Je kan hem ook volgen op Twitter (@eeckman). Hij is ook voorzitter van de VZW Patient Empowerment, www.patientempowerment.be.

13 reacties op “Op die vier jaar gevangenschap verloor hij de helft van zijn lichaamsgewicht.”

  1. Dank je wel Edgard voor dezeblog

    We vergeten Dr. Ahmadreza Djalali niet en houden zijn penibele situatie mee onder de aandacht. Warme oproep aan allen om de blog van Edgard eveneens te delen op sociale media.

    Beantwoorden
  2. Dirk Devroey

    Eindelijk nog nieuws over Djalali, ook al is het geen goed nieuws. Weet er eigenlijk iemand of er nog initiatieven genomen worden om Djalali vrij te krijgen?

    Beantwoorden
    • Edgard Eeckman

      Hallo Marina

      Goed dat u het vraagt, want we kunnen wel degelijk iets doen. We moeten er samen voor zorgen dat Ahmadreza zijn verhaal voortdurend onder de aandacht blijft. Dat kan bijvoorbeeld door blogs als deze massaal te delen op social media. Daarnaast organiseert Amnesty International ook heel wat zeer belangrijke initiatieven, zoals bijvoorbeeld een petitie of briefactie. U vindt daarover meer informatie op https://www.amnesty-international.be/help-djalali.

      In elk geval bedankt om uw steentje, hoe klein ook, bij te dragen. We moeten ervoor zorgen dat hij niet vergeten wordt, want dat de wereld blijft toekijken en oordeelt is zijn is enige strohalm.

      Edgard Eeckman

      Beantwoorden
  3. Angélique

    Al vaak aan hem teruggedacht ..heel lang geleden petitie getekend. Heeft jammer genoeg niet geholpen 😞 Ik wou dat ik meer kon doen om te helpen!

    Beantwoorden
  4. De bondt

    Nog eens naar vrtnieuws gaan om de aandacht te trekken. En blijven betogen vub !!!!. Deze man moet vlug vrij komen . Waar zijn onze politiekers?

    Beantwoorden
  5. Meeus Bernadette

    We blijven ijveren voor zijn vrijlating. Niet opgeven, blijven druk zetten!

    Beantwoorden
  6. Claes Marleen

    Deze man MOET vrijkomen. Hoe kan het toch zijn dat er geen enkele instantie zijn vrijlating kan bekomen??

    Beantwoorden

Reageer op Freddy

Je kan deze tags gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>