Zijn de dokters van morgen asociaal?

Gisteren werd ik opgebeld door een student van de Gentse universiteit. Hij zat in het voorlaatste jaar geneeskunde en wilde graag huisarts worden. Maar hij zag het niet meer zitten om het afstudeerjaar huisartsgeneeskunde in Gent te volgen omdat hij buiten zijn studietijd nog politiek actief was bij een centrumrechts studentenverbond.

Ik vroeg hem wat meer uitleg aan de telefoon. Hij had bij het ontbijt Het Nieuwsblad gelezen en was flink geschrokken van de manier waarop de enquête bij de eerstejaarsstudenten van zijn universiteit het nieuws haalde. Hij wist me te vertellen dat de enquête weliswaar maar bij een kleine groep studenten afgenomen werd en dat zeker niet elke eerstejaarsstudent had kunnen deelnemen aan de enquête. Hij had dus zijn twijfels over de representativiteit van de bevraging voor de Gentse studenten in het bijzonder en voor de ‘geneeskundestudent’ in het algemeen.

“Rechtse dokters zijn slechte dokters”

Maar hij was vooral geschrokken over de interpretatie van de enquête door de betreffende hoogleraar. Zo werd het stemmen voor een rechtse partij geassocieerd met slechte geneeskunde, onmeedogendheid en egocentrisch gedrag. Deze sociaal geëngageerde student was net politiek actief geworden omdat hij “de wereld wou verbeteren”, omdat hij dingen wou veranderen, een betere wereld maken voor alle lagen van de bevolking.
Hij vreesde echter dat hij als gekende rechts-geëngageerde student aan zijn universiteit nu de stempel zou krijgen van asociale student en slechte toekomstige dokter. Dit terwijl hij net open staat voor ieders mening en voor andere culturen. In het weekend gaat hij zelfs een handje toesteken in een asielcentrum waar hij ondersteuning geeft aan vluchtelingen. Hij vertelt ook dat uit de enquête bleek dat de overgrote meerderheid van de studenten als arts open staat voor andere culturen maar dat dit resultaat de pers niet haalde.

Hij contacteerde me als verantwoordelijke voor de opleiding huisartsgeneeskunde aan de VUB omdat hij wist dat minister De Block ook aan de VUB gestudeerd had. Hij vroeg zich af of er ook dergelijke peilingen aan de VUB gebeurden. En ja, aan de VUB zijn we ook geïnteresseerd in de drijfveren waarom iemand kiest voor een bepaalde specialiteit. Maar we hebben nooit gepeild naar de politieke voorkeuren van onze studenten en zeker niet de link gelegd tussen een politieke voorkeur en sociaal engagement of de kwaliteit van de zorg. Mensen van achttien jaar zijn bovendien in de meeste gevallen nog nooit gaan stemmen en hebben nog nooit een echte keuze moeten maken. Het feit dat men een keuze maakt of er al eens over nagedacht heeft op zijn achttiende lijkt mij al een teken van geëngageerdheid met de maatschappij en dit ongeacht welke keuze men gemaakt heeft.

“Huisartsen zijn het overschot”

Uit de enquêtes aan de VUB merkten we ook dat de specialisatierichting die in het eerste jaar opgegeven werd, zelden overeenstemt met de uiteindelijke specialiteit. De meeste studenten kennen de verschillende specialismen nog niet of weten zeker niet wat het betekent om als arts te werken in een bepaalde specialiteit. Daarenboven durft de keuze van de studenten wel eens te wijzigen doorheen hun studietraject.
Aan de VUB is huisartsgeneeskunde de voorbije jaren een populaire afstudeerrichting geworden. De voorbije 20 jaar hebben nooit meer studenten voor huisartsgeneeskunde gekozen dan dit jaar. De goede relatie tussen huisartsen en specialisten in de opleiding zal hier zeker een rol in spelen maar ook het feit dat huisartsgeneeskunde al vanaf het eerste jaar van de opleiding aan bod komt. De huisartsen zijn dus niet langer de kneusjes van de geneeskundestudenten.

De student vroeg me ook of huisartsen nu echt minder verdienen dan specialisten. Hij vroeg dit niet omdat het zijn keuze voor huisartsgeneeskunde zou veranderen maar omdat hij wel geïnteresseerd was in zijn toekomstige financiële situatie. Ik moest hem antwoorden dat huisartsen inderdaad niet de beste verdieners waren maar dat er ook heel wat specialisten veel minder verdienden dan de gemiddelde huisarts.
Op deze manier kwam er een einde aan dit aangename gesprek met een bezorgde student die duidelijk ‘redelijk’ maar toch ook ‘eigenzinnig’ was. Een student die kritische vragen durft stellen en er ook antwoorden op kreeg. Een student die sociaal geëngageerd was en bezorgd om het lot van zijn medemensen.

Ten slotte, de casus van deze student die mij opbelde is zuiver denkbeeldig. Aan de VUB zouden we het nooit durven om politieke of andere voorkeuren van (onze) studenten zonder hun medeweten openbaar te maken – of erger nog – aan de kaak te stellen.

Elk blogbericht op ‘UZ Brussel blogt’ weerspiegelt enkel de mening van de respectievelijke auteur.

Over

Dirk Devroey is professor huisartsgeneeskunde aan de Vrije Universiteit Brussel. Hij is voorzitter van de vakgroep huisartsgeneeskunde en chronische zorg. Hij is lid van de Hoge Raad voor geneesheer specialisten en huisartsen.

1 reactie op “Zijn de dokters van morgen asociaal?”

  1. Anoniempje

    Patienten van andere rassen/culturen/sociale status worden tevens onder de oudere dokters anders bekeken en de jongere leren van hen. De huidige politieke retoriek tov de vluchtelingen en de brainwashing headlines van de Belgische nieuwskranten zal de situatie verder ongunstig beïnvloeden.
    Zo werd mijn vriend voor een korte periode “bewusteloos” tijdens een vergadering van een 15-tal cardiologen die het belangrijk vonden om al dan niet een defibrillator te plaatsen bij een jonge patient waarbij een sterke indicatie was. Er zou zijn gevraagd wat zijn origine was, of hij werkte en al hoelang hij in Belgie woonde.Uiteindelijk werd er gekozen om er toch geen defibrillator te plaatsen omdat hij onder andere de maatschappij enorm veel zou kosten…….

    Beantwoorden

Reageer

Je kan deze tags gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>