Fertiliteitsbehandeling bij kanker geeft een toekomst

Ik heet niet echt Helena. Als patiënt en dus ervaringsdeskundige wilde ik zeer graag reageren op het nieuws rond de IVM-ex vivo, maar ik wilde dat anoniem doen. Vandaar.

Gisteren en vandaag hebben de media veel aandacht besteed aan weer een nieuwe ontwikkeling inzake fertiliteit namelijk de in-vitromaturatie ex vivo. Voor het eerst is er een vrouw bevallen van een kind dat uit een onrijpe eicel voortkomt die normaal bij het wegnemen van een eierstok (om in te vriezen) als “medisch afval” zou worden beschouwd. Het UZ Brussel heeft juist die eicel gebruikt om in het labo gerijpt te worden. En er is dus nu een baby uit geboren. Waw!

Er gaat nogal wat aandacht naar de technische aspecten van deze primeur en dat is natuurlijk zeer terecht. Maar deze evolutie heeft nog een ander effect en daar kan ik van meespreken.

26 jaar en borstkanker

Toen ik 26 jaar was (zowat 4 jaar geleden), werd bij mij borstkanker vastgesteld. De volgende maanden waren een hel: operatie, chemo, bestraling en revalidatie. En dan was de kous nog niet af. Aangezien ik een hormoongevoelige tumor had, moest ik ook nog een nabehandeling krijgen. Het is alsof je leven ‘on hold’ wordt gezet en toch moet je er gewoon door, want het overlevingsinstinct is zo sterk. Juist op het moment dus dat mijn leven met mijn partner Hans zou beginnen, werden we verplicht alles opnieuw in vraag te stellen. En dat blijft zo. Terwijl vriendinnen verder gaan met hun leven en baby’s krijgen, word ik nog elke dag geconfronteerd met mijn ziekte. Dat is emotioneel zwaar, zeer zwaar.
In het algemeen ziekenhuis waar ik voor de kanker werd behandeld, lag de focus op genezing en dat is normaal. Gezien mijn jonge leeftijd werden de grove middelen ingezet en ook vandaag doen oncologen er alles aan om het risico op herval te beperken. Zelf dachten Hans en ik echter verder vooruit. Want als een van de consequenties van de behandeling onvruchtbaarheid zou zijn, zelfs als ik helemaal genas, zou dat een grote invloed kunnen hebben op onze toekomst zoals wij die toen samen zagen, en wellicht ook op ons geluk.

Positieve kracht geput uit behoud vruchtbaarheid

We zijn toen in het ziekenhuis zelf op de proppen gekomen met de vraag of we onze kinderwens veilig konden stellen en we werden meteen doorverwezen naar het Centrum voor Reproductieve Geneeskunde, het fertiliteitsexpertisecentrum van het UZ Brussel. We zijn daar zeer goed opgevangen met de nodige psychologische begeleiding. Het resultaat van twee behandelingen en het wegnemen van een eierstok is dat er vandaag 10 embryo’s van ons zijn ingevroren.

En dat is waar ik toe wil komen. De onzekerheden van kanker ten spijt – en die gaan nooit meer weg – heb ik tijdens de oncologische behandeling enorme positieve kracht geput uit het feit dat ik wist dat er voor Hans en mij na de behandeling nog een toekomst mét kinderen mogelijk was. Een donker verhaal vertaalde zich voor ons opeens in een kans. Als de behandeling blijvende onvruchtbaarheid zou opleveren en als we geen embryo’s zouden veiliggesteld hebben, zou dat ook na de genezing als litteken diep blijven snijden. De vernoemde fertiliteitsprimeur heeft dus voor kankerpatiënten een zeer positief effect.

Vandaag maak ik me geen zorgen over de toekomst. Ik weet dat er minstens 10 kansen in Brussel zijn die onze kinderwens in vervulling kunnen doen gaan. We kunnen nu verder met ons leven, want er is hoop.

Over

'Helena' werd op jonge leeftijd geconfronteerd met kanker en het risico om vanwege de kankerbehandelingen onvruchtbaar te worden. Ze heeft positieve kracht geput uit het feit dat er nog kansen zijn om (een) eigen kindje(s) te krijgen.


Er zijn geen reacties.

Reageer

Je kan deze tags gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>