Hoe voelt dat, respect?

Eén week, drie anekdotes, en één prangende vraag.

Verhaal één

Veertien dagen geleden ben ik op een trouwpartij op het Gentse stadhuis. Vreugde alom, maar ook protocol. Natuurlijk, want dat versterkt de feestvreugde. Protocol vraagt een ceremoniemeester. Vanaf het eerste moment is het bingo. De man kan alles in één beweging: het van zenuwgespannen stel en familie rust bezorgen, het protocol de statigheid geven van de intrede als waren het blije gladiatoren en daarenboven nog het scenario en de timing volgen. Gust – zo noem ik hem – doet dit met de Gentse humor, kordaatheid en natuurlijke flair van een man die zijn vak al jaren beheerst. Chapeau. Enkele dagen later zie ik de directe chef van die man en feliciteer hem hiermee. En dan komt dit verhaal: die man werd hier bij een vorige hervorming van de stadsdiensten als boventallig, lees overtollig, en niet langer geschikt voor zijn job, afgezet. Men gaf hem een job van baat het niet, het schaadt ook niet, en daar toont die man dan zijn echt talent, als een vis in het water, krijgt hij schouderklopjes, krijgt hij ruimte om het protocol te modelleren en bezorgt hij honderden mensen een feestelijke dag.

Verhaal twee

Een jaar lang kon je Brecht zien opduiken in ‘Iedereen Beroemd’. Met alleen maar humaniora achter de rug, kon hij een jaar lang van 40 jobs proeven. Een heerlijke kerel door zijn directe stijl, goedlachsheid en ook lef. Het programma onder de titel ‘The Roadies’ zit er nu op en hij maakt de balans op in drie open brieven. Uit één ervan een klein stukje:

“Maak onze talenten en ambitie wakker. Zelfs bij die mensen waarvan je denkt dat het potentieel minder is. Als werkgever heb je de kans om mensen te laten dromen en boven zich uit te laten stijgen. Waar we dat zagen gebeuren, werd het plots veel aangenamer om te werken.”

Patsboem, de nagel op de kop van zo’n jong gastje.

Verhaal drie

Wie nu nog 35 jaar bij één en dezelfde werkgever werkt, zijn rare vogels. Het zijn geen dinosauriërs, eerder loyale fundamentbouwers die een organisatie door de jaren heen recht houden maar die eer zelf niet opeisen. En dan komt er een dag van viering, en daar hoort dan een toespraak bij. Opnieuw in Gent was ik daarvan getuige. Zoveel jaren inzet voor je organisatie, evaluaties en functioneringsgesprekken on top, dat moet toch een mix van kleur gegeven hebben aan je loopbaan: de kleur van successen, van mislukkingen, van bevlogenheid, van ontgoocheling, … En wat hoor ik dan in de toespraak door de grote baas. Enkel een doordeweekse doorslag speech die mits het veranderen van datum en naam elk jaar en in elk bedrijf kan afgerammeld worden. Kleurloos. Geen kleur van inleving, van diepte, enkel een vaal grijs inhoudsloos ‘dankjewel’.

Drie echte verhalen brengen me bij de vraag: respect, wat doet dat met een mens?

Gust de overtallige werd respectloos doorgeschoven. Brecht ondervond waar respect het verschil maakt als er ook oprechte fun en betrokkenheid is. En, in de huldespeech was het respect gereduceerd tot het gevoel in een ijskast aan -18°C.

Ook voor ons UZ Brussel is ‘Respect’ een centrale waarde. Naar patiënten, naar bezoekers en vooral naar het leven. In de zorgsector is een waarde pas een waarde als die echt wordt aangevoeld. Martha Nussbaum, filosofe, zegt daarover: “Respect op zichzelf is koud en mat … als het niet gevoed wordt door verbeeldingsvolle betrokkenheid bij het leven van anderen en het besef van hun volledige, gelijke menselijkheid.”

Gelijk heeft ze. Respect op zich is een vanzelfsprekendheid, op de actieve inhoud van het concept komt het aan. Er is dus een dimensie meer nodig: ‘Respectere’ is actief omzien en vooruit zien. Elke dag een kleine moeite doen, gewoon ‘goeiemorgen’ bijvoorbeeld.

Het najaar komt eraan, de vakantie zindert na, en met de herinnering aan de warmte van de zon is er ook de warmte van mensen en organisaties die respect beleven. Ook wij gaan ervoor, elke dag. En weet je, dat is echt genieten ervan.

Lectuur

  • www.roadies.be
  • Martha Nussbaum, Politieke Emoties , uitg. ambo 2014, p 356

Elk blogbericht op ‘UZ Brussel blogt’ weerspiegelt enkel de mening van de respectievelijke auteur.

Over

Raf Vandenbussche is Senior HR Consultant en ligt als projectmedewerker aan de basis van de fundraising in het UZ Brussel. Hij bouwde een lange HR-loopbaan uit in diverse organisaties waaronder, naast het UZ Brussel, de Vrije Universiteit Brussel en De Persgroep. Voor meer info over de fundraising van het UZ Brussel kan je terecht op www.vriendvoorhetleven.be en www.testament.be. Raf twittert als @rafvan en is bereikbaar via het e-mailadres raf.vandenbussche@uzbrussel.be.


Er zijn geen reacties.

Reageer

Je kan deze tags gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>