De wetgever vindt kinderen niet belangrijk!

Iedere volwassene zal het eens zijn met een stelling zoals “kinderen zijn belangrijk, want ze zijn de toekomst van onze maatschappij”. Met de regelmaat van de klok halen onderwerpen in verband met de zorg voor kinderen de voorpagina’s van de kranten. Iedereen roerde zich in het euthanasiedebat. Kinderen met kanker ‘scoren goed’ in de media. Vooral in liefdadigheidsacties worden graag kale kinderhoofdjes getoond. Maar, hoewel werkelijk iedereen beweert achter de erkenning van de kinder-(hemato-)oncoloog te staan, is vandaag het desbetreffende KB waarvan de overgangsmaatregel in 2009 verstreek, nog steeds niet van kracht. Naar verluidt zou het nu zeer recent toch door de minister ondertekend zijn en wacht het op publicatie in het Staatsblad. Als dat effectief gebeurt, is er een belangrijke stap gezet. Maar, het is symptomatisch.

Want, als er brede consensus is dat kinderen met kanker een aangepaste behandelingsomgeving en arts verdienen, waarom zou dat dan niet zo zijn in andere domeinen? De wettekst over de conventie kinder-diabetes vermeldt dat het team over een kinder-diabetoloog moet beschikken. Een goede visie. Alleen: de kinder-diabetoloog bestaat wettelijk niet. De facto, in de kliniek, in het dagelijks werk, bestaat die natuurlijk wél. Er is nochtans een brede eensgezindheid dat “kinderen in een kindvriendelijke omgeving met competent personeel omkaderd” moeten worden.

Is men dan bang voor de kostprijs? Het budget van de totale kindergeneeskunde, met inbegrip van de neonatologie en de genetica, is minder dan het budget ‘Electrocardiogram van de volwassene’. De onderfinanciering van de kindergeneeskunde is het rechtstreeks gevolg van de niet-erkenning van de competentie van de artsen. Moet de kinderarts dan meer verdienen dan zijn collega’s? Zeker niet! Maar, er is ook geen reden waarom de kinderarts minder zou verdienen. Kinderen verzorgen vraagt om méér personeel dan volwassenen verzorgen: wegen, meten, bloedafnamen, … Voor heel wat onderzoeken is er aangepast materiaal nodig. Dat betekent: geminiaturiseerd, en dus duurder.

Het niet erkennen van de gespecialiseerde kinderarts heeft voor gevolg dat de ‘arts voor volwassenen’ ook kinderen onderzoekt en behandelt. De wetgeving is nochtans duidelijk: in een ziekenhuis moeten kinderen strikt gescheiden van volwassenen behandeld worden. Maar blijkbaar is de architectuur belangrijker dan de competentie van de arts. Het niet erkennen van de bijzondere bekwaamheid heeft ook tot gevolg dat weinig opgeleide kinderartsen zich een bijzonder bekwaamheid toe-eigenen, wat evenzeer tot een zorg met verminderde kwaliteit leidt.

Omwille van de hoger genoemde redenen is een pediatrie ‘per definitie’ verlieslatend en kan het enkel overleven door de solidariteit van onze collega’s die wél de ‘rechten van het kind’ gelezen hebben.

Blijkbaar vindt de wetgever kinderen niet belangrijk. Wij gelukkig wel.

U kan het zelf komen vaststellen op de opendeurdag ‘Binnenste Buiten’ van ons kinderziekenhuis en de vernieuwde kinderhospitalisatie-eenheid op zaterdag 22 maart. Meer informatie lezen en inschrijven kan  u op www.uzbrussel.be/opendeurdag_kinderziekenhuis. Vergeet u niet aan uw kinderen te vragen of het goed is dat u meekomt?

Elk blogbericht op ‘UZ Brussel blogt’ weerspiegelt enkel de mening van de respectievelijke auteur.

Over

Prof. Yvan Vandenplas is kinderarts, gespecialiseerd in gastroënterologie en voeding, en diensthoofd van het kinderziekenhuis van het UZ Brussel.


Er zijn geen reacties.

Reageer

Je kan deze tags gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>