Alarm!

Vandaag luiden de 7 universitaire ziekenhuizen samen met hun medische raden, faculteiten geneeskunde én universiteiten, de alarmbel. Dat de overheid moet besparen, ook op de gezondheidszorg, is evident. Dat alle ziekenhuizen daar hun steen voor moeten bijdragen: no problem. Maar dat de zeven universitaire ziekenhuizen door de lineaire besparingswoede van de overheid (meer dan 50.000.000 euro alleen al voor volgend jaar!) méér moeten besparen dan de algemene ziekenhuizen, is onaanvaardbaar. Want de UZ’s hebben naast hun hun locoregionale en maatschappelijke zorgopdracht nog specifieke – en bij wet opgelegde – bijkomende opdrachten: het leveren van topzorg (voor de zwaarste, moeilijkste, meest complexe en zeldzame ziekten), én het ontwikkelen en toepassen van innovatieve, geavanceerde behandelingsmethoden via klinisch en translationeel wetenschappelijk onderzoek, én het opleiden van jonge specialisten-in-opleiding voor het leren van hun job en het toepassen van deze state-of-the-art technieken. Deze bijkomende opdracht vergt extra tijd en mensen, dus middelen. De UZ’s ontvangen hiervoor minder dan 5 % van hun totale budget. In de ons omringende landen is dat 15 tot 23 %!

Diezelfde overheid dringt anderzijds aan op het stimuleren van innovatie, van R&D, van ‘brains’, als belangrijkste competitiviteitsmotor voor onze bedrijven en diensten (en ja, met meer dan 27.000 werknemers en meer dan 4.500 artsen die niet liever vragen dan aan academische vooruitgangsgeneeskunde te doen, zijn ‘de zeven’ een belangrijk dienstenbedrijf ).

Hoe je deze twee vaststellingen moet verzoenen, is mij een raadsel.

De concrete vragen aan de overheid zijn dus eenvoudig en duidelijk:

  1. Luister naar deze alarmbel. Bij ongewijzigd beleid, stevenen ‘de zeven’ af naar deficitaire toestanden; in deze context kunnen de specifieke universitaire opdrachten niet langer worden vervuld. Wil men dat?
  2. Concreet: nog binnen deze legislatuur vragen wij tenminste een gedeeltelijke compensatie voor de enorme lineaire (dus ‘blinde’ en visieloze) besparingen die alle ziekenhuizen treffen – maar de UZ’s aantoonbaar méér – en dit via de hiertoe al bestaande financieringsmechanismen. Dat is niet moeilijk.
  3. Nodig ons mee uit aan tafel (want wij weten toch wel een beetje waarover wij praten) wanneer de gesprekken over de nodige herziening van het gezondheidszorg- en ziekenhuismodel op de agenda staan. Dat is ook niet moeilijk.

Het moet niet altijd moeilijk zijn.

Elk blogbericht op ‘UZ Brussel blogt’ weerspiegelt enkel de mening van de respectievelijke auteur.

Over

Prof. dr. Marc Noppen is sinds 2006 CEO van het UZ Brussel. Marc is pneumoloog en behaalde zijn doctoraat aan de VUB in 1996. Hij volgde uiteenlopende bijkomende opleidingen waaronder Farmaco-Economie en Ziekenhuismanagement en is gastprofessor aan verscheidene buitenlandse instellingen. Twittert als @MarcNoppen.


Er zijn geen reacties.

Reageer

Je kan deze tags gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>