Let’s take care

Het zal je maar overkomen dat je dezer dagen als patiënt na een lange coma ontwaakt, het binnenlandse nieuwsoverzicht doorneemt en midden in het ziekenhuisdebat belandt. Het beeld moet vreemd overkomen: valse concurrentie, ongelijke wapens, bloedende ziekenhuizen. In dit slagveld beweegt zich de arts, als lijdend voorwerp gevierendeeld tussen de wortel van toplonen, de headhunter-lokroep, de farmalobby, en de ziekenhuisdirectie. Laten we onze patiënt snel gerust stellen. Het geschetste beeld en de toonaard gaat in essentie over een falend gezondheidssysteem en daarin een ziekenhuiswereld van belangengroepen die hun torens beklimmen en in pek-en-veren-stijl hun belangenburcht beschermen. Het werd plots een grote spreidstand tussen de liefelijk klinkende baselines: een ‘hart’ voor de patiënt en de strijdbare ‘harde’ krantentitels. En, burchten zijn er genoeg in Vlaanderen: elke morgen van Gent naar Brussel rijd ik op de E40 15 ziekenhuizen voorbij. Er zal dus diep in eigen hert gekeken moeten worden en niet alleen des avonds voor het slapen gaan, maar vooral nu er eindelijk schot in de zaak komt en minister Onkelinx een plan en tijdslijn voorlegt. Goed zo, we zijn er klaar voor, nu handelen.

Maar gelukkig is dit niet de essentie van de duizenden ziekenhuismedewerkers. We moeten terug naar de kern van de zaak, de essentie of beter, de andere dimensie. De dimensie die me lief is, is niet de gevierendeelde arts in een beschutte werkplaats, maar de bezielde arts die keuzes heeft gemaakt. Die zijn keuzes trouw gebleven is, een keuze om te werken met en voor de patiënt, met en voor zijn collega’s, met en voor zijn verpleegkundigen, met en voor zijn onderzoekers, met en voor zijn artsen in opleiding, met en voor zijn ziekenhuisdirectie. Zo zijn er gelukkig veel. Met een merkentrouw die loyauteit heet, en een inzet die ook, maar niet alleen, vertaald wordt in een maandelijkse loonfiche, die finaal bekommerd is en om een gezonde patiënt, en om een gezond ziekenhuis en om een gezonde sociale zekerheid. Een arts die hierin dus ook een eersterangsbetrokkenheid en kritische stem heeft. Maar die ook twijfelt en moe is des avonds, zoals dit land en deze wereld soms ook moe zijn, maar zich dan telkens geïnspireerd weet door alle kleine successen, elke medische doorbraak, elke gezond verklaring, … die zijn ongelofelijke honger naar gedeelde kennis gevoed en gedeeld weet met collega’s waar ook ter wereld.

Dit bezielde en geëngageerde ‘passie en talent’ in beweging houden, is een opdracht voor elk ‘ziekenhuis van vertrouwen’; dat is wat we als de Human Resources-opdracht benoemen. Zorgen dat die passie, die drive, gebeiteld staan in de cultuur, in de genen van de organisatie en waar de strategie het deklaagje vernis is die dit samenhoudt en beschermt. Als we die dimensie niet op het voorplan houden, maar ons laten verblinden in een platte concurrentiestrijd, waar het woord patiënten soms klinkt als pa-centen, dan verliezen we bij de start. Dat dit pas een domme strategie is, weten we al sinds Sun Tzu: “Het geschikte seizoen is niet zo belangrijk als de voordelen van het terrein, en die zijn weer minder belangrijk dan harmonieuze menselijke relaties”.

Beste patiënt, beste bezielde arts, er was de voorbije dagen in de media te weinig aandacht voor deze synergie, uw gedrevenheid en u als actief handelend wezen, laat ons dit snel weer goed maken.

Let’s take care!

Over

Raf Vandenbussche is Senior HR Consultant en ligt als projectmedewerker aan de basis van de fundraising in het UZ Brussel. Hij bouwde een lange HR-loopbaan uit in diverse organisaties waaronder, naast het UZ Brussel, de Vrije Universiteit Brussel en De Persgroep. Voor meer info over de fundraising van het UZ Brussel kan je terecht op www.vriendvoorhetleven.be en www.testament.be. Raf twittert als @rafvan en is bereikbaar via het e-mailadres raf.vandenbussche@uzbrussel.be.

Deze blogpost is gepost in Arts, HR op


Er zijn geen reacties.

Reageer

Je kan deze tags gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>